Søndag 28.september

Så vart det Stampegraut likevel

Det er tøffe tider for bøndene på Moi no om dagen. Alt ein tidlegare he lært om konvensjonellt landbruk kan ein berre gløyme. Året på landbrukskulen tykkjest vere fullstendig bortkasta. Plogen og potetopptakaren  er ikkje lenger brukande. No er det metalldetektor og splintsikker vest som er den viktigaste reidskapen i haustonna. Me møtte Svein Hannås på garden hans på Moi, tidleg sundag morgon. Svein var ute på ein åkerlapp, like nedanfor verandaen, for å hente seg nygrodde potits til Stampegrauten seinare på dagen. Eit kulinarisk høgdepunkt for den unge gardbrukaren og resten av familien. Fyrst må potitsåkeren ryddast for bomber og granater. Så er det klart for både Kerrspink og Pimpernell. Slik er den nye kvardagen for bondestanden på Moi. Tidlegare måtte kvar ein bonde ha sprøytesertifikat. No er det påbode med sprengningssertifikat.

Det fyrste som kom til syne denne sundagen, midt i elgjakta, var ein luftverngranat. Det hadde truleg ikkje vorte ein lydlaus prosess dersom ein hadde pressa denne karen gjennom potitskverna på grovkjøkkenet.

Eit par meter lenger borte på åkeren fann Svein denne bombekastargranaten. Ein kraftig plugg som ein skal ha all mogleg respekt for.

Etter å ha reinska eit område på kring 20 kvm kunne Svein fylle bytta med nygrodd Pimpernell. Det vart Stampegraut i ”Kartebakken” likevel denne sundagen.  Nede ved kysten et folk ”sprengd torsk” i tonnevis kvar haust. Frå Moi kan me levere ”sprengde potits” til alle som måtte ynskje det. By og land – hand i hand.